เซนเซอร์และมิเตอร์

PIR จับความเคลื่อนไหวจากความร้อนที่เปลี่ยนตำแหน่ง จึงเหมาะกับทางเดินหรือห้องน้ำที่คนเดินผ่าน แต่ถ้าคนนั่งนิ่งนานจะคิดว่าห้องว่างแล้วสั่งดับไฟ ส่วน Occupancy ตรวจได้แม้คนอยู่นิ่ง จึงเหมาะกับห้องประชุม ห้องทำงาน และห้องเรียนมากกว่า

ขึ้นกับชนิดที่เลือก รุ่นไร้สายใช้ถ่านโดยทั่วไปเปลี่ยนปีละครั้งโดยประมาณ ขึ้นกับความถี่ในการตรวจจับ ส่วนรุ่นที่ต่อกับระบบ Bus รับไฟจากสายจึงไม่ต้องเปลี่ยนถ่านเลย ในงานอาคารที่มีเซนเซอร์จำนวนมากเราแนะนำแบบใช้สายเพราะค่าดูแลระยะยาวต่ำกว่า

ใช้สั่งระบบระบายอากาศตามค่าจริงแทนการเปิดพัดลมทิ้งไว้ตลอด CO₂ ที่สูงขึ้นบอกว่าคนในห้องแน่นและอากาศเริ่มอับ ซึ่งสัมพันธ์กับอาการง่วงและสมาธิลดลง ส่วน VOC จับสารระเหยจากสี เฟอร์นิเจอร์ใหม่ และน้ำยาทำความสะอาด ทั้งคู่ใช้เป็นเงื่อนไขเปิดพัดลมดูดอากาศอัตโนมัติได้

มิเตอร์แยกรายโซนทำให้เห็นว่าค่าไฟไปกองอยู่ที่ระบบไหน ซึ่งมักไม่ตรงกับที่คิดไว้ตอนแรก เมื่อรู้จุดที่สิ้นเปลืองจริงจึงลงทุนแก้ถูกจุดแทนการเปลี่ยนอุปกรณ์ทั้งอาคาร และยังใช้เทียบตัวเลขก่อน-หลังปรับปรุงได้ว่าที่ทำไปนั้นคุ้มจริงหรือไม่